ریشه های تو در اعماق ِ من جان می گیرد

نه که  تودرتوها به نور عادت ندارند ؛

صدای مرا می بخشی  به خودت .

این روزها به جغرافیا اهمیت ِ فراوان می دهم ،

گاهی حرف می زنم گاهی راه می روم ،

بارانی می شوم ،

بیشتر می رسم به دندان های  ِ عاریه ای ام.

آویزان می شوم از صدای بال ِ مگسی ؛

پنجره را در حدود اختیارم می بندم ،

ارتعاشات ِ این شعر را به فال نیک می گیرم .

خودم را کوک می کنم

به ساعت ِ بعد بخوابم ،

به حیاط  می برم پیرهنم را

تا کمی  با من قدم بزند و چمن های  آب خورده را لگد کند.

می گذارم فکرم آزاد باشد برای مدتی و

خودش را بکُشد برای نیمه ی پر لیوان .

در صف ِ مقابل ِ گیشه ی تئاتر

تخته نرد می بازم سر ِ هیچی که نه .

با شب بخیر ِ آدم ها منطبق می شوم

که در رطوبت ِ بالاتر از طبق ِمعمول زنگ نزنم .   

به همسرم می گویم اگر همین امروز به خانه نیامدم

جنازه ام را از  پای ِ آخرین غزل سعدی بردارد و

به شیرازبسپارد .

صغرا کبرا چید

تو دوری های ِ رنگی/ نـَک  

و گذاشت جلو ِ سگ

لیس بزند پشت ِ چمباتمه ی درهای ِ ول .

چشم های ِ همسایه از پنجره ی دزدکی

کنجکاوی اش را تکاند

رو شماتت ِ پهن در حیاط .

موج برداشته درنگاه

 اما

پرنده ای که خود را در بال ها می پروراند

به باران بند نشد .

هوای ِ اینجا

قابل ِ پیش بینی نیست ؛

گل ِ دانه ای 1000تومان    بغل ِ برودت ِ بی جا  

کلاه اش را برداشت به احترام ِ کولر.

یک نفر

 که یک نفر نیست

از اینک ِ لاابالی 

سبقت گرفت ،  

تا مدتی در گردوغبار

دور ِ خودش چرخشی به وضوح آمد ،

موها تلوتلو گیج خوردند و از پیشانی

ریختند روی ِ تابستان ِ ولنگار

                  که بیرون ِ اتفاق چادرزده بود .

 پاسبان ِ خود خانده از دوان دوان ِ همان سمت ِ دررو

پشت ِ پا زد به سنگی که در مشت ها

پرتاب نشده ،

دریا هفت آب شده بود.

شعرهای ِ دم دستی لابلای ِ بعضی وقتا ،

سر ِ سطر نرسیدند تا

طنابی بر گردن

دارد تمرین ِ خفه گی می کند .