سال ۷۲ درکنگره شعر دانش آموزی - همان روزها - بیشتر  روبروشدن های ناخودآگاه وخواستنی من در جشنواره با چهره دوست داشتنی و متواضع گیلان شاعر بزرگوار جناب آقای سیدمحمد عباسیه "کهن" بود که ازحضرت ایشان چیزهای زیادی یاد گرفتم .این شعر همان روزها به آستانشان  تقدیم شد .اما - زهی افسوس، اینک - تازه شنیده ام که ایشان به ملکوت اعلاء ییوسته است .خدایش رحمت کناد.  

۱

شالوها

برآب های گسترده گرمسیری من

                        وزیدن گرفته اند

تا

پیشانی شفاف تو

ازمیان همهمه ای مه آلود

                                     برآید

چونان ماه

در شب وشروه وشیدائی .

۲

من

    ودریا،همواره

در  آرامش شمالی چشم های تو

                               فرو می رویم

تو

با شالیزارها

                         بر می خیزی

با افرا ها

                        راه می روی

و آنگاه 

که به اندازه یک تبسم 

روی برمی گردانی 

از نگاه من

                      دور می شوی .

                                                                آذر ۷۲