|
عبدالحسین فخرائی
|
باهیات همیشه خودت
فردا
ازهیال کوسه های خوشبخت
- وازتوفان معلق
خیلی
پیش تراز
وزش هراس بر تکیده گی کپری سربهوا
درساحل-
خاکسترخسوف پانزدهمین شب ماه را
-درسایه گاه موج –
به نظاره بنشین
ماهی لغزنده از توهم ناگزیر !
این گونه که می نمائی
درفرصت دلبخواه من
آزاد می شوی...
این همهمه
عبور تموچین
از مطاف مصاف آبادی
با گردباد نیست
مگر؟