چشم هایت را دوست می دارم

  چشم هایت را ،

  -همسایه ی شلال شب-

  با آن خرمن خوشبوی

                          رها در خواب های مردد من   

  که وقت همه وقت

  روبروی خیرگی ام

  نشسته

  آرام آرام می بافی اشان

  و خیال گیج  مرا

  گره می زنی

  به روسری ململ ات

  با صدای بال سنجاقکی؛ 

                         تامن

  بپرسم از باران بریده بریده:  

  به سایه – روشن پراکنده

  دراطراف تو

  می توان دل خوش بود ، 

  اگر موهایت را به رنگ دمدمای غروب

  مش نکنی

  وبه حجم دل انگیز متعلق به من

  چلاب خوشه خوشه انگور

  بچسبانی.

  چشم هایت را دوست می دارم .

  چشم هایت را .