یک تکه ابر ِ ناگهان

   به انداره ی  پلک زدنی

                             که تو بامن حرف زدی

   از شاخه ی  شگفت ِ متواتر

   افتاد به دامنم.

   کال بود

   طعم ِ طرح ِ  خارَ کِی

   که چیدم از رود ِ "مُند".

   اینجا دوروبرت را

   به صدای ِکافی ِ تو

   معیار می گیرم ؛

   آسمان هم همان ؛

   به شکل واکردن ِ دو  دست ؛

   به دارکوب هاگفتم :

   تقصیر ِ نک ِ شما  نیست ،

   درخت ِ پندار ِ من ، جویدنی  نبوده ست .

   پا می شوم که

   برایت چای ِ لب ریخته بنویسم ،

   اما ،

   چند دلو، سرریز می شود

   و دریا هنوز

   آمدن را نرفته است.