تو زلال ِ شما می نگرم و با خودم حرف می زنم .شماها شاهدم باشین که دارم جبران مافات می کنم ؛ ـ حتاـ جبران ِ دیر به دنیایِ مجازی اومدن .حالا هم بیشترش دارم درس پس می دم ؛ تا از این ور که می گذری پیشانیتو بتابونی بهم ؛ روشن شم...     

به گمان ِمن    که در گمانه زنی

از دماسنج ها ابرگراترم؛        

بیرونی ِ به هم آمدگی  ِ متبلور ِ "پیش"ها

(کپری را می گویم که درآن حلزون ها

تخم های ِ خود را می شمارند)

با  آمد وشد ِ بی گاه؛ گرم ِ گفتگو،

                                     باران باشد .

آری ... درست پیش بینی می شوم ؛

[ باران:

 باران ِ پای کوبی ِ بر ساعتهای  ِ خرچنگ

باران ِ همایش ِ دست وپای ِ مزاحم ِ پرندگان

باران ِ تشریح ِ سبزه خط ِ بالای ِ لبِ ماهگیری

                                         که مًرده به دنیا آمد

وباران ِ

اضمحلال ِ  شاعری با مجموعه ای از علف های ِ کمیاب   

که خود را در شبِ مجازی ِ کدام چشم ِ معشوق اش

                                                       تمام کرد .]

به گمان ِ همان که گفتم :

بیرونی ِ درزهای ِ شره

                        در شب ِ شدید ِ شاید،

پیاده روی ِ عادت ِ نگاه  

                        پیرامون ِ خیس ِ هر چه نبود

که گوش ِ موج ها

از این پنبه ها پر است .

برلب ِ شنیدن  اگر حرفی رفت

آسمان ِ در هبوط ِ ستاره ای نیمه سوخته

                    تا برسد به ارتفاع ِ شالوها

ماهی ها بخار شده اند .  

*پیش* به تلفظ ِ خویش یا ریش ؛ شاخه ی ترجیحن خشک ِ نخل، فونداسیون ِ کپر درجنوب.