لب ِ دریائی ها

چشم های این شعر را محکم بستم

matineman — Tue, 01 Dec 2009 14:47:18 GMT

چشم های این شعر را محکم بستم

شاخ وبرگ هرزه ی گیاه بنارس نه / کلون ِ این پاشنه گرد ِ از عهد نبسته شاید هم

کورمال کورمال روزنه ای برای برنو دارم از صدقه ی سر ِ حوالی مُند

تا زارممّد خودش و هولش را در آن بچپاند

گرگم به هوای ران ِ تازه ی ملخ از میش ها به این ور ماری ست که پوست می اندازد

مونالیزا همان نیست که دیوار را برای شکار ِ آخر ِ پائیز گرم می کند / کرد !

( دست و بالم از لیلای نامکرر پُر است :

" باد ...باد... حیدر باد

حیدر باد من زن تَم ...قفل و کلید خونه تَم " )

اما من ...من امانم بریده است ، شلال همچی که شب از دوطرف ِ " شِوار وازو" فرو می نشیند

مثل گیس های حرامی ِ شلیطه ی عصر های همین بندر ِ بغل ِ دست

راه می افتم و نان به نرخ روز های بعد می فروشم به متن ِ سفر ـ به خَن سوراخ سوراخ پرسه پولیس

از تخته سنگ ها ، جمشید بر می خیزد

گاهی خودمم بیشتر از دو دَر که به امامزاده باز است ؛

به آسمان خیره گی می کنم

یا عبدالمهیمَن !

هیمه ها را امشب به آتش بگیران ! نقل این حرف های مذاب بر جان می برم به کجا ؟ هان !

ـ از اول این طوربیتوته در گفتگوی ما اتفاقی بود

یا طوری که به پَر قبای برنخورده نمانَد

جز خاکستر ِ شب

دودی به چشم ِ من کس نفرستاد.

آذرماه ۸۸ ـ بندر بوشهر

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

مُند:نام رودی در جنوب استان بوشهر

زار ممّد: زار (زایر ) محمّد ، بوشهری غیور در تنگسیر صادق چوبک

باد ...باد ...حیدر باد: زمزمه ی زنان و دخترکان منطقه دشتی در استقبال از نسیم خنکی در گرمای تابستان جنوب

شِوار وازو: شلوار باز زنان در کمی دورتر ؛ نوعی لباس محلی و بسیار پوشیده زنان در منطقه دشتی

خَن:مکانی در لنج برای بارگیری ، معمولن با آب دریا یک ورقه آهن یا تخته چوب فاصله دارد

امامزاده عبدالمهیمَن (ع): امامزاده ای در بندر بوشهر

شکل این حرف ها نیست ...

matineman — Fri, 06 Nov 2009 06:48:47 GMT

شکل این حرف ها نیست این یارو که دم ـ سوراخ ـ جوالدوز یکی به خودت نزن به من حتمن!

شکل زبان درآوردن مترسکی که در سایه ی آب های اورشلیم به کوچه زد

ـ قیافه می گیری به دهانی که چفت و بست حسابی ندارد ، مردک!

قد ـ چند مزاحم ـ محترم در اطراف ـ رینگ ، راند چهارم به بعد بشمار ( یک دو سه ...) حالا کو تا ناک دان

بادمجان خوراکی ست که بهتر باشد در کوله ی هیمالیا هی بالا برود

زیر زبان من نرو که اورست بلندی دارد یا برف های کلیمانجارو جای ـ سر خوردن است

در ـ کلاس ـ اکابر می شود کاهگل کرد با دهان ـ کف آلود که مست نمی داند

ببخشید! می شود همه تان ببخشید لطفن !

ساعت ـ مچی ام مقداری مانده به خودش بپیچد خوابم را بردارد از روی متکا

باد ـ ناخوانده کلاه جابجا می کند

به شرع ـ مقدس ـ رفتار ـ من که آخرین نفر تو بودی که گذشتی

این که ماست می بندد و قافیه برمی دارد مثل سر سلسله ی منقرض

این که دست هایش از آغوش من بیرون است

قصیده ی من قصیده ی من است که عاقبتش را چگونه تمام کنم

کسی نبودی که می گفت گفته باشم

دیوار ـ همسایه شکم ـ برآمده اش را انداخت گردن ـ رهگذری که از رو رفت

( دوره ، دوره ی سلطنت آغا ترکمانچای که فکر ـ گوش ـ کر ـ مرا نکرد)

صدایت را بلند می کنی که از پا نیفتد/

بگذار شال ببندم به کمرت ـ حضرت عباسی ـ

بگذار گاهی هم می شود آی بمیری !

خداحافظی موقت

matineman — Wed, 05 Aug 2009 19:35:18 GMT

تا مدتی ـ که به فضل ِ الهی نباید بیشتر از دو ماه باشد ـ این جا نیستم ،

پیش پیش از همه دوستان و همراهان پوزش می طلبم . تندرستی و

سربلندی تان آرزوی من است .

یک استکان ِ چای ِ تلخ

matineman — Thu, 09 Jul 2009 10:25:18 GMT

یک استکان ِ چای ِ تلخ در اُتراقی که نباشد از گلوی این شعر پائین نمی رود

ـ از گلوی "مروه الشربینی" در بساطی که در روزهای خاص بر ملا می شود ـ

نیز هیچ حرفی به لب خوانی چند نگاه کال شبیه خودش نیست

که کسی را بالا بکشد تا ارتفاعی که معلوم ست از اول اندازه اش به چند روایت بود

اینجا فرصت هائی مچاله می شود که چه؟

آنجا می چرخد گس در دهان ِ هاج و واج

و کلمه نمی رسد به بخار...

به اسبی که در کانال سوئز دست و پاگیرست

یکی به میخ ،یکی به نعل

یکی به آمد و شد ِ چوبی در آستین من بود

که شب از بارداری ِ گل ِ ابریشم طرفی می بندد/ نبست !!!

توووو

می گذاری روی شانس شرط ببندم

روی چمدانی که با ویار ِ زن ِ همسایه دست به دست می شود

تا از کمرکش ِ کوچه دماغ اش را بالا بکشد

پله ها را بشمارد

یک ...دو...سه

بیفتد در خالی و پُُرهای ِ زیر ِ پا

...

واگویه های خوابم را ماه نو برایت پست می کنم

دوقبض بگیر و خونم را مباح کردی /نکردی !

که همان حرف از جنین ِ مفت در زهدان ِ باد پیچید

کودک ِ بنارس جوگیر نشود رفیق !

بامن یکی به دو کردی

من زودتر خودم را می چپانم به خط شدن /نشدن

روی ِ ترک های کف ِ دستم

چشم هایت را

هی گشاد کن ( هوائی عوض کند )

که چند شعبده یکجا بزند بیرون

مارا به خدا بسپار ـ اینکه نسپاری حرف تازه ای نیست!

از عصر بخیر به اینطرف تر بیا

(بزغاله ی ننه مبارک عطسه کرد و علف های تابستان را خورد)

ته لنجی از نوبت به اولیاء چو رسید/ رسید...

وقت مشایعت که برسد به آب های آزاد

این روده ی کدام دراز بود که آسمان چشم ندارد ترا ببیند .

...

یک نعلبکی از زهر ِ مار هم به ما نیامد!!!

پایم را از کفش چه کسی بیرون آوردی؟

matineman — Fri, 29 May 2009 06:28:18 GMT

پایم را از کفش ِ چه کسی بیرون آوردی ؟

( آوردمش در باغ های معلق که بخت النصر... ! )

یا چگونه رد ِ پای اورشلیم از بابل نبود که کلید خورد

خورد این در بسته ...

این در بسته روی پاشنه ی خودش مرا به چرخیدن تو چکار ؟ !!

موریانه هائی که از دیوار راست می روند /

راست می روند

که این طومار پیچیده عرضه می دارم به بار ِ عامی که جزمن کسی نیست /نباشد

تو چی ؟ از من برنگرد تا بیفتم از این ور پل که روی هیچ آبی سپید رود نمی شود

عصا زنان از فرورفتن در ورطه ی نزدیک تر ،

پنجره های آویزان به چشم می بندم تا کور کورمال نبوسیده باشمت !

خوب ست ! اینکه هوای زانویم را داری

گاهی در بغل همخوابه ای که کنار والور تقسیم می شود :

سهمی از من به دختر کوچکی که تکدی کردم

سهمی به

گاهی که با کله می روم در پیاده رو میثم ریاحی

پینه از مور وملخ هم احساس راحتی داشت که به نوک بینی ام رسید

ـ من پدر بزرگ هستم و اسبی برای تاخت

من در خیلی صبح

دشت ِ اول ِ این ها که خودشان را جمع و جور می کنند

فایزی می خوانم برای برگ های پیش پیش ِ خرما

برای دسته ی بی رمق ِ جارو

هوار...هوار

رُطَب ِ معمول من! ( گندت بزند ) افتادی در جاذبه ای که بی ربط بود .

لای پوشه خوشه ی گندم می برم به اتاق ِ پاراف .

ـ انگار مویت را در آسیاب سفید کردی

انگار تب ِ مالت افتاده به جان پای ِ تخت ِ آرمیتیس .

گیس ِ دختر ِ شعر ِ من نکش

وحشی !

اینجا بافق نیست که صدای مرا می شنوی

رفتارت با کفتارهای "مَُند" عوضی ست

ببینم معرکه کجاست پس

که دست از سر ِ کلاه من بر نمی دارد!!!

خوانش مینو نصرت بر شعر

شعر با " پایم را از کفش چه کسی بیرون آوردی ؟ " شروع می شود و نگاهی طنز آلود دارد به تاریخ و خویشتن شاعر . در معرکه ای که میتوان از هر کفشی پایی را بیرون کشید و آن را کشاند تا باغ های معلق که نشان وارونگی همه چیز است و رد پای اورشلیم و موریانه ها که راست دیوار را گرفته اند و راست می روند و طوماری که شاعر مخاطبش فقط خودش است ، و عصای موسی و ... این شعر از " خوب است ! " وارد زبانی ساده تر می شود و مثل یک قطره ی درشت می افتد در وسط جامعه ی امروز و بار اروتیکی مرسوم روز را بر شانه می کشد و خواننده را بر می گرداند به سطر اول شعر و کرور ها پا و کفش هائی که لنگ به لنگ می شوند و جفت و جور با پاهائی لنگه به لنگه اینجا نان قسمت نمی کنند و بغل تقسیم میکنند و فرقی نمی کند بغل مثل سلولی قابلیت تقسیم پیدا کرده است و جنسیتش هم نامعلوم آوردن پیاده رو و میثم ریاحی یک جور بازی جالبی با زبان است و شاید همدلی شاعر از سطر پینه به بعد که به گمان من یک جور قیاس با دست های پینه زده ی پدر بزرگ ها است که دست به ترکیبش نمی زدند و نشانه ی رنج و عشق و ایمانشان به کشت و کار و برداشت بود ه ، میرسد به نوک بینی جوانان امروز که نیاز مبرمی به عمل جراحی پیدا میکنند و زیبا سازی صورت ، وقتی سیرت از قلم افتاده باشد که افتاده است . شاعر جای پدر بزرگ هم که قرار می گیرد با ذهن خودش قرار می گیرد و قیاس به نفس میکند . منتها با المان های پدر بزرگ . رطب به نظر من شوق جنسی است که وقت رسید می افتد در جاذبه ای که دوست دارد یک گریز به نظریه ی جاذبه ی زمین که در این شعر فرا زمینی شده است گویا . بعد حرکت به سمت اتاق پاراف و جایگاه شخصی آرمیتیس ، لابد رد چت روم ها و مسنجر و ...و بازی زبان دیگری با وحشی بافقی که قشنگ با وطن شاعر جفت و جور شده است . مند روستائی در گناباد با یک چاه به نام خداآفریدش که لابد غرق کفتر های چاهی است و خواننده را بر می گرداند باز به جنسیت و اروتیکی که در این بخش خیلی زیبا و معجز بیان شده است که دست از کلاه شاعر بر نمی دارد . این شعر صرف نظر از بازی زبان ، میتوانست معجز تر محتوایش را سامان دهد . سطرهائی شهودی با سطر هائی دست ساز احاطه شده اند و لی شاعر قدرت در هم آمیختگی شان را داشته که در مجموع آن را خواندنی کرده است .

خوانش احسان مهدیان بر شعر

چقدر شعر! بیا این بارشعر نخوانیم ...
وقتی شعر از شعر شدن بیزار است آنوقت به دنبال راهی برای گریز است تا اینچنین طرحی نو دراندازد .
خیلی دور از انتظار نبود که روزگاری برسد که شعر به جریان طبیعی روند فرسایشی خود تن ندهد و بر آن بشورد .
حالا می بینیم که از هفتاد به این طرف چه پیشنهاداتی آمدند و این شعرهم در خود تکنیک هایی دارد ساده اما بدیع و ارتعاشی ...
پایم را از کفش ِ چه کسی بیرون آوردی ؟
( آوردمش در باغ های معلق که بخت النصر... ! )
یا چگونه رد ِ پای اورشلیم از بابل نبود که کلید خورد
خورد این در بسته ...
چقدر گفتگو چقدر دیالوگ و چقدر روایت در همین 3 سطر آمد و رفت تا مجاب شویم به خواندن سطرهای بعدی ، خدا می داند !
که این طومار پیچیده عرضه می دارم به بار ِ عامی که جزمن کسی نیست /نباشد
تو چی ؟ از من برنگرد تا بیفتم از این ور پل که روی هیچ آبی سپید رود نمی شود
عصا زنان از فرورفتن در ورطه ی نزدیک تر ،
یاد یک فیلم کمدی افتادم که در کشور فرضی ظاهرا انقلاب شد و حاکمان در حال فرار بودند اما یک وکیل سمج برای برائت موکل خود یقه رییس جمهور مخلوع را ول نمی کرد و گویی اصلا توی باغ نبود که این شخص دیگر کاره ای نیست و همچنان داشت داستان زندگی آن بخت برگشته محکوم را تعریف می کرد اما حاکم مخلوع در این فکر بود که انقلاب گران تا اینجا فاصله ای ندارند و به قول معروف دلش مثل سیر و سرکه می جوشید . مگر این وکیل ول بکن بود ؟
خلاصه طنز خیلی عجیب اما درد آورو سیاهی شکل می گرفت و بعد از کشمکش بین آن دو نفر ، مردم رسیدند و مشاهده کردند که این وکیل شخص فراری را گرفت و بعد به عنوان یک قهرمان ، تنها خواسته اش را که آزادی موکلش بود به اجرا دراوردند.
می خواهم بگویم که چرا ما هی فکر می کنیم شاعر چه می گوید و شاعر منظورش چیست و یا چرا به دنبال خواسته هایمان می گردیم آیا جای دیگری به جز شعر پیدا نمی کنیم که باید همین جا تکلیف همه ناکامی هایمان را درو کنیم ؟
آنچه که در فرایند این اثر در حال شکل گیری است اصلا ممکن است ربطی هم به آنچه ما فکر می کنیم نداشته باشد ولی فلسفه وجودیش تعریفی است که از یک متن با خصوصیات درگیر با سازو کارهایی که گاهی حتی از طنز هم فراتر می رود .
اما تعلیق روایتی است که هرگز سر انجامی ندارد .
اینجا بافق نیست که صدای مرا می شنوی
رفتارت با کفتارهای "مَُند" عوضی ست
ببینم معرکه کجاست پس
که دست از سر ِ کلاه من بر نمی دارد!!!

خوانش رجب بذر افشان برشعر

مثل همیشه زبان ساده و روانی داری. تداعی های این زبان در فهم شعر بی تردید کمک می کند. البته دوستان اشارات جالب توجهی داشتند که باز گفت آن ها تکرار مکررات است. اما نکته ای که نظرم را جلب کرده بهره مندی مفرط از بینامتنت است که خواننده را مجاب می کند تا با پیش داشت سراغ شعر بیاید. با این که در بخش ها و بندهایی یک رابطه منطقی بر قرار گردیده بنحوی که جز’ بدنه و شالوده ی متن به حساب می آید. مثلا
گاهی در بغل همخوابه ای که کنار والور تقسیم می شود :
سهمی از من به دختر کوچکی که تکدی کردم
سهمی به
گاهی که با کله می روم در پیاده رو میثم ریاحی
و یا...
دشت ِ اول ِ این ها که خودشان را جمع و جور می کنند
فایزی می خوانم برای برگ های پیش پیش ِ خرما
برای دسته ی بی رمق ِ جارو
هوار...هوار
که روند شکل گیری یک موتیف انسانی - اجتماعی در نسبت های همخوان و مرتبط با سازه ای دیگر بجا بود و خوش نشسته است. ولی اشاره به باغ اورشلیم و بخت النصر و به تبع آن بابل... به دلیل فاصله ی تاریخی از این جریان کمی بنظر ثقیل و سنگین است.

خوانش حسن سهولی بر شعر

"ببین معرکه کجاست پس
که دست ازسر_ کلاه من برنمی دارد!!!"
گزاره های دلنشین همیشه به دل فرود می آیند زبان درگزاره ها به گونه ای است که در بند بند همنشینی ها تنش وتباین آفریده است همین امر تعویق معنا ومتن آفرینی است .جز ازراه این تنش ها راهی به درون متن نیست وازمنظر بیرونی متن ،نمی توان متن را یافت بی تردید دراین گونه شعرها تمرین وتکرار روح وورزیدگی تخیل می خواهد که شاعر هر بارکه می نویسد عادت زدگی ها را از چهره ی شعر دیروز می زداید واین کار توان می خواهد که دراین راه من به آقای فخرایی تبریک می گویم واذعان می کنم که هربار با اشتیاق به سراغ شعرهایش می روم.

خوانش سامان سپنتا بر شعر

دم زدن بر مسیر تازه دم " بومی نویسی " و پوشیدن جامه ی فرمی تازه آن هم در شکل کاملن خاصش ، به شعرت سیمای ویژه ای بخشیده است. شبکه ی تلمیحات دور و نزدیکت نیز در این میان ، بی کار ننشسته و به غنا و درخشش کار کمک کرده اند.
اما چیزی که در پست پیشینت از رصد چشم شبکور من غایب مانده بود ؛ افعال و کلمات " کلیدی " ست که در پایان هر سطر ، وظیفه ی مفصل بندی پیکره ی کار را به عهده گرفته اند. این البته در همان حال که می تواند به انسجام صوری (صوری؟) اثر کمک کند و آن را از پریشانی به در آورد ؛ می تواند خود ، زنجیری باشد که مجال پرواز را از ذهن و زبانت بگیرد و تو را به گرداب درجا نویسی بیندازد . در چنین حالتی شعرت می شود مجموعه ای لایتناهی از دایره های تو در تو که می تواند تا ابد ادامه داشته باشد و در این صورت " پایان بندی " کار هم از معنا می افتد. یک واحد شعر در چنین فرمی هیچ گاه به فرجامی مشخص نمی رسد ؛ پایان هر واحد شعر در چنین فرمی ، صرفن مکث و برشی مقطعی ست تا شاعر بتواند نفسی - که چه عرض کنم : حنجره ای - تازه کند و آماده شود برای پیگیری کار در یک واحد شعری دیگر...
هم اکنون طنین هول افکن گرداب کذایی را از متن و بطن شعرت می شنوم .

خوانش پرستو ارسطو بر شعر

شعری را با فرمی در قالب وساختاری دیگر میخوانم که ویژگی شعر شده در شکلی کاملن مخصوص از تلفیق کدهای زبان عامه و دیگری زبان بسته ،که راهیابی به مفاهیم را دست کم برای من مشکل ساخته ولی به شعر چهره ای تازه تر از تازه ها بخشیده و اگر چشمها را بشویم کلیدها را پیدا می بینم در تعابیر شعر که گاهی به طنز طعنه میزند پیام های دردناکی نهفته که کوری چشمها را به رخ بیننده! ی مخاطب می کشدو با این وظیفه ی سنگین کهنگی ها را آبرنگ تازه ای میزند برای رضایت خاطر مادر زبان که از لکنتها حوصله اش سر رفته چنین سرودنی فقط دانش زبانی نمیخواهد بلکه یک پَر جرات هم باید چاشنی اش باشد. نتوانستم لذت ببرم چون در گیر معنا ومفاهیم بودم.باید که چند باره خواند.

صدای همه درآمد!

matineman — Wed, 22 Apr 2009 15:47:18 GMT

صدای همه درآمد از ته این کیسه که سوراخ هایش را به آب می بندم

از من کولی نمی گیری که درکوچه های پر از حیزی ـ پناه برخدا ـ

دست های کوفه را از پشت بست

بگذار گذرم بیفتد آن ور محل ِ اعراب !!!

من می دانم و ندانم کاری های خودم که بد خط می نوشت .

ای سال های آخر ِ جنگ !

این خط ـ این نشان و این ترکش ها را با خودت به کجا می بری؟

با همین دلوی که به اطراف ِ چاه نرسید

ده برادر ِ تنی به آب افتادند از هول ِ حلیمی که انگشت ِ همسایه را می گزد

به کدام قرار ِ از دست رفته سرک بکشم که تو نباشی ؟

و تو ول معطل ِ دوکلمه حرف ِ بی ربط که نعل وارونه می خورد

من با دست هایم به تو سلام می رسانم ، هااااااای!

علی القاعده ، چند تکه از عمر برمی دارد این که جان کند

او احساس اش را از شب های کابل بیرون بُُرد

این صف ِ روبروی بغداد انتهایش به خیابان ِ وینستون دود می کرد

می دانم گاهی هوا پس ست ( گاهی نباید باشد)

که به پایان این شعر قافیه ردیف می کنی که منظور ِ من همان نیست

پیشتر از آنکه کارم به لیچار ِ آبدار برسد دست و دلم می لرزد

زیر آوار بمانم بهتر

شکم ِ سیر می خوابانم که خوابش مرا ببرد

به شوربختی تا چشم کار می کند سوگند !

که آب ازآب تکان نخورد

لای استخوان ِ من

زخمی بردار که با آن خودت را گرم کنی

این قدر که خستگی از سر و رویت می بارد باران نگرفت امسال

به شست ِ پایم فرو نکردی / کردی ؟

کمی پشت ِ سرت فکرم می رود / برود!!!

بندر دیر ـ فروردین ۸۸

سری به سری که به سامان نیست می زنی آی...

matineman — Fri, 20 Mar 2009 20:34:18 GMT

بهاران خجسته باد

به نقل از مجله ی ادبی شمال ایران" هجوم "

در ِ ایوان مدائن که بسته شد ازعاشق بودنم می گذشت

و من غنیمت تار موی خرسی نکندم که از چمن ِ ذهن ِ کسی متبادر باشد

وقتی که دو چشم ِ خیره بهم از شاخه ها رسیده است

دختری که در بادبادک ها ریشه اش را به هوا می داد ونخ می گرفت و نخ ...

بعد ازظهرهای چهارشنبه با واریته این همه بلیط روی دستم مانده ست

چند نفربخت ِ مرا به آزمایشگاه اجاره ای شهر بردند

با طومار جنوب شهر که چند متر امضا نشده ست

خُب سری به سری که به سامان نیست می زنی آی...!

" ناخدا یعگوب " روی اسکله ی پنجم از سکه افتاده است و " دندیل" می خوانیم

با موج های ریز ریز کرده ام که جلو کوسه های دیشب دست هایم شنا کردند

شاخ افریقا کجای کار است ؟

از این قر وقاتی ها که در هم اند کدام اشان پشت چشم نازک می کرد و

کدام در پشت لب هاشان ژست کی یَک می گیرند (حسن کارش قباحت با خود داشت)

" فرید اطرش " هم هی سرفه کرد و هی مُرد

از اولی که رفت

همان صدای دورگه داشت قاچاق سفیداب می کرد ـ نان در خون دل آدم ابوالبشر تلید!ـ

دویدن ها را دویدم ... نرسیدم که نرسیدم به فرضی که در محاسبه ته می گیرد/ گرفت

آری ... با حوصله ی هفت قلم که مشابه آن در قوطی هیچ عطاری نیست

مقداری آب گنگ بپاش روی پیشانی حوض

و علی جان! چوب از لای چرخ برادری ما رفت در صفین

روی فرصتی که دست بدهد با " اهل اونها " گپی می رود / ها!

ترک های سهمیه ی اجدادم را روی کول می گیرم به حیاط می برمشان با ویلچری که آوردی از حلبچه

اما تو که خودت رامی رسانی به همه ی این اتفاقات لابد

دهانت را که وا می کنی با این قفل های قطور ِ زنگ زده

من عربده ها را کشیده ام روی دیواری که همیطوری سد بود ( آب های جهان ریخته بود پشتش )

یک سر وگردن از فکر چاهی بیرونم که زه اش

تا بلندی فکر من کوتاست / نیست ؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شعر دیگری از من در سه پنج بخوانید

عینهو پا به ماه شدن ِ روباه

matineman — Thu, 19 Feb 2009 03:21:18 GMT

این پشته پشته موج که به حواس پرتی ِکشتی ها در " بندردیر" لنگر داد

گفتگوی ما از پَر ِ شال ِ مردان ِ جزر به دلواپسی همسایه گیر می دهد

که من دلیل بتراشم از کیسه ی بخت النصر برداری

بهانه ام را بگیری که فقط معطوف به جنگ ، مغلوبه است

از سال های منقرض هیچ اش باقی نیست

که فوران بزند عینهو پا به ماه شدن ِ روباه

که هر چه جنگل نبود سبخ زار ها می دویدند در توهم ِ فراروی .

قبل از رسیدن ِ به پنجشنبه ها فکرت را می کردی

بیشتر از علی بابا نمی دانم که دزد ِ بغداد/ دزد ِ بغداد است!!!

نمی دانم این پاراگراف ها به آب دادم

یا من

از تماشای تو نیم چرخی بزنم درمیانه ی میدانی که به آرزوی بلندم پله می خورد

و خودم را برسانم به اتفاق ِ متواتر .

( در ایوان ِ ماجرا چه خبر باید باشد چه خبر؟ )

دو کلمه ی صبورکه روی راحتی لم داده چای هورت می کشد

از خصلت های باد آورده نیست

که روبروی صحبت ِ تو کم می آورم

در اطراف ِ تو مدار ِ تازه ای ست

در اطراف ِ تو

دهان دره ها به کوه می زنند

هنوز تتمه ی کوسه ها را به خاک ِ توبره نبردی

هنوز کیمیا گرم که به دنبال ِ تو می پرسم این یارو که با من پارو می کشد چه نسبتی با من ندارد

این هم از آن حرف هاست که سر وته اش را به هم بیاور!

باشد

باشد قبول دارم

مقداری چشم انداخته به "چاه دوتا " را با خودت بیاور سرقرار گذشته

یک تکه ی گنده هم از فالوده ی شیراز

که از شیب ِ صدای تو می افتد توی پارچ ِ ماه ِ بعد

برایت سنگ تمام بگذارم

بهتر است بگذاری

که خواب دیدم خیر باشد!!!

بندر دیر ـ بهمن ۸۷

ازخفه خون بگیری!

matineman — Mon, 19 Jan 2009 20:39:18 GMT

ازخفه خون بگیری ِ سطرهای برجسته

تا طشتی که از ارتفاع ِ دهان ِ جماعت افتاد

در راسته ای

که آستین ِ شنبه اش

ماری دوسر به چله دارد

در پچ پچ ِ شن های شب از نیمه گذشته

خودت را برسان

به چهل مرداد " بندر دیّر"

به رعشه ی مزمنی

که از اسکله به خانه بر می گردد

ـ پشتت را بتکان ازعطسه ی بی هوا !

هرچه به لب ِ تو من نگفتم

کار از کار گذشته ست بوسه ی فاخر!

گرگم سر فروبرده در لذتی به ندرت

ماهم ، ماهی که از پنجره ی خرما پزان

بخت ِ بلندش را در چمدان باز نمی کند

تو

شانه ی مترسک را

صاف نگه اش دار

دست ها از پا در آمده اند

قرارم را با هیچکس به هم زده ام

نبودی که مستجاب باشی

تا جا افتادن در فین فین ِِ اسب های دره ی بخار

دور از تفاوت ِ محسوس در چارنبش ِ وقت .

وقتش نیست

آمدنت را

اندازه ی امسال

شعر بکاری و هفت سال هفت سال

کلمه بسوزانی ؟

کمی از خودت برایم بردار

matineman — Tue, 23 Dec 2008 04:05:18 GMT

کمی از خودت برایم بردار

ـ از همان قاچ ِ شیرین که در کرمانشاه شتر دوکوهانه ست

و فرهاد هی بهانه بتراشد که چه! ـ

از فاصله ی امروز، سانتیمتر خیلی طولش داد

که فرضن یکی از حواس ِ پنجگانه نه !

روز از نو روزی از نو، لباس ِ وارونه بکَنَد از تن من

بخت ِ آیینه به درد چه می خورد رفیق !

بیشتر از شایدهای دُم دستی مهارش را آسان کرد

وقتش مرا از تردستی تو خرگوشی بیفتت از کلاه.

( المثنا المثنا سجل ِ عبدالحسینی ِ عاطل و باطل )

به جان برکف هست که برایم جنگ را فوت ِ آب می دهد

برادریم را سند ِ منگوله دار از یکردیف فشنگ " علی سُمَیل " تاریخ می زنم

در باورم این ظرفیت ِ فله ای هر چه که در بنادر ِ محوِ می شود

گفتم صبحانه ام را را با چنگیزی سرو می کنم کنار ِ سفره ی چارزانوی ِ عمروعاص

( بی ربطی هم برای من پدری دارد که مادرش نیست

ما که تیاتر یزید و الا یا ایها الساقی ... رفتیم ، وصله ای جور بود ؟ )

کجای کاری رفیق !

تحت اللفظ نصف النهار را بخشیدی به خواجه ی بغداد

و هر چه فرکانس روی ِ موج گوانتانامو رفت / برود

کاریش نمی شود

مال مال ِ سر ِ راهی که دارالایتام دنباله بود مثل سریالی که دو ریال ندارد زنگ بزند

خودت را گم و گور کن !

ـ لابلای سطور ِ زبان نفهم ـ

باقی اوقات

من مسئول ِ پارازیت ِ رادیوی ِ پِرچ پِِرچ

ـ یحتملن ـ

در دست رس نخواهی بود.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

موج ها

هوشنگ ملکی :

دایره، دایره، دایره
وقتی تداعی در یک دایره اتفاق می افتد،با یک متن ریاضت کش رو به رو می شویم که به بادامی ساخته است، دانسته - ندانسته پروانه می چرخد در دایره ای تنگ ، بر مدار یک لامپ 100در یک طواف ابدی سرگیجه آور. که شعر تو این دایره را شکسته است.
احضار کلمه از اقلیم های دور دست و بومی جغرافیای متن کردن و شکستن تمامی پلمپ ها و سرک کشیدن به فضاهای ممنوعه، آبی به زیر پوست شعر می دواند. که این شعر هم قصدی مشابه دارد.
اما گیر افتادن ذهن در دایره ی تداعی ها و تسلیم شدن به وسوسه ی اولین کلمه ای که چشمک می زند به هرزگی متن می انجامد .
بسامد بالای حضور یک تکنیک در شعر به دلزدگی مخاطب می انجامد . شیرینی خوب است اما شور شیرینی را درآوردن کار دیگری است.
اینکه میان سانتیمتر و اصطلاح طول دادن رابطه برقرا کنیم به خودی خود یک امکان شعری است. و یا ارتباط میان سریال و دو ریالی، اما این اسلنگ ها ی زبانی را شکار کردن و در توبره ریختن و خالی کردن در متن به بی اثر کردن کارکرد اولیه اش می انجامد.
شیرین دیگر از شکل ایهامی اش خسته است .
و ما دوباره داریم بهانه ای می تراشیم برای کشاندن پای فرهاد به متن.
کسی مجاز نیست پاسپورت یک شخصیت یا کلمه را برای حضور در متن باطل کند، صحبت از دعوت هزار هزار باره ی یک شخصیت است به برنامه هشتصد ساله_ گیریم که این مهمان جذاب باشد و هزار وجهی -.
خم شدن بر شعر فخرایی و چند جمله نوشتن ، همین.

میخوش ولی زاده :

خواندم ، زیبا بود در خور توجه...
تنوع زبان در شعرتان خوش ننشسته بود زیرا علاوه بر آن، ارجاعات خارج از متن به اسامی و اتفاقات تاریخی فضای شعر را اشباع کرده بود.
در هر حال شعرتان تلاش شاعرانه ی خوبی داشت .

سید محمد رضا هاشمی زاده :

وشعر سپیدی که روشنای شبهای بی چراغ خواهد بود
وتعبیرات ونواندیشه های ناب وناگفته های بی بدیل
بی ربطی هم برای من پدری دارد که مادرش نیست
وچه اندیشه های بی ربطی که در خیلی از ملاکها پدرومادر ندارند ویتیمند خیلی از گفته ها....وقلمبه سلمبه هی تو خالی.....
خودت را گم وگور کن
لابلای سطور..زبان نفهم..... واقعا تعابیر وتصاویری که به تنهایی بار صدها سطر اندیشه ناب را بدوش میکشد.....

ابوذر کردی :

مثل همیشه گیج افتاده درمیان اسلایدهای شعرت .
این بار با زبانی رکیک تر که از کرمانشاهش می آغازی و تا نصف النهاری به نام نکنی دست بردار شعر نیستی .
راه سختی انتخاب کرده ای که هیچ کس مسولیت پارازیت انداختنت را برعهده نمی گیرد.
زبان شعرت این بار متفاوت تر بود نسبت به بقیه پست هایت .

حسن سهولی :

تنوع گوناگون_ناهمگون بااتفاقات فوق نحوی وشکستن قواعدترکیب،تنه زدن به مفاهیم یکی بعدازدیگری تابرسی به مقصد دوباره برگردی گم شده ای وآدرست نمی دانی هیچ برگه ای هم نداری .این شاهکارهم ذهن خلاقی می خواهد.

نادر نظامی :

من به این شعرت احترام می گذارم . شعر پر دغدغه ای است با زبان خاص خودت .
به جان بر کف است که برایم جنگ را فوت آب می دهد
... گفتم صبحانه ام را با چنگیزی سرو کنم کنار سفره ی چار زاوی عمرو عاص
(بی ربطی هم برای من پدری دارد که مادرش نیست )

اگرچه صحبت از بازی واژه هاست ولی به نظر من ایرادی نیست بحث سه ریالی و دو ریالی چه اشکالی دارد مثل این است فرضن در شعری می گویند آخر کلمات به بسامد خ یا ج ختم می شود می گویند موسیقی شعر خوب شده ، حال ما در اینجا بجای موسیقی شعر گاه بازي كلمه ها را داريم كه حس زيبايي شناسي شعر را تقويت مي كند اگر دو ريالي و سريال در حين استقلال معني در كنار هم چيده شده ، خودش سبكي است . البته من در باره ميزان صحت اين سبك صاحب نظر نيستم ولي به نظر من در تداعي معني از معني بايد دقيق بود . اگر اين تداعي خوب انجام نشود ممكن است ارزش تداعي گاه به سياه بازي هاي سعدي افشار شباهت پيدا كند . به نظر من تداعي بايد با گرايش دقيق به معني در زمينه شعر كه كانون عاطفه شاعر است مد نظر قرار بگيرد . مثلن از فاصله ي امروز ، سانتيمتر خيلي طولش داد قشنگ است ولي جمله دوم را به نظر من كمي ثقيل شده است - از همان قاچ شيرين كه در كرمانشاه شتر دو كوهانه است - يك تداعي تعقيد يافته است كه در آن حس شاعرانه كمي كوچك مي شود . شما - هنداوانه - كرمانشاه - كوه بيستون - فرهاد و..... نمي دانم عبدالحسين عزيز ! به هرحال اين شعرتان را دوست داشتم چون حرف هاي خيلي قشنگي زدي كه در بطن امروز قرار دارد .تعهدتان را دوست دارم .

فاطیما روحی :

شعرت باتمام معنای بدیع و تازگی اش
کمی بخاطر سطر بندی های بلندش در خوانش سخت می شود یادآوری تاریخ گونه ی تمام انسان ها در آن بیشتر به باز ی کلامی می ماند ، اما بی تعارف باید گفت اینها که گفتم از زیبایی این شعر نمی کاهد و سطر شروع آن بسیار درخشان است.

احسان مهدیان :

این کارتان را خواندم و البته همان روزهای اول و همیشه رویکردهای زیبا و بکر در روند کار مشاهده می شود . این بار هم قند مکرر بود و ما هم درس به شما پس دادنمان مانند فرا گرفتنها همیشه تنبلانه است و این تنبلانه هم از آن کلماتیست که به قول مهندس مشفق « گردالی » هستند حالا فلسفه گردالی چیست باید خودشان شرح دهند !!
من معمولا تلاشم در خواندن و توجه به اشعار دوستان معطوف به نوعی متفاوت نویسی است مثلا تلاش برای رسیدن به شعر دیگران و همچنین در پبش گرفتن رویه ای که بتواند نوعی نزدیکی به شعر فلان آدم سرشناس را برایم به ارمغان بیاورد چندان لطفی ندارد به همین دلیل است که می بینم درکارهای شما نوع نویسش و نوع ارائه کلمه و حتی جمع بندی روایت های مختلف اگرچه با بعضی روابط پایدارهم توجه دارید که کمی تحملش سخت است مواجه می شویم و باید در این رابطه حرفهایی داشته باشیم اما نوعی تازگی و طراوت در کار موج می زند مثلا در کار شما و دوستانی که در همین رابطه کار می کنند و از جمله در همین شعر کمترین مصداق را به توصیف گری دادید و این امتیاز بزرگیست که« زبان » مولد شاعرانگی اثر باشد و نوعا مطالب به صورت گفتگویی طرح و اجرا شدند .
توفیقی بود خواندن این شعر :
کمی از خودت برایم بردار / ـ از همان قاچ ِ شیرین که در کرمانشاه شتر دوکوهانه ست
و فرهاد هی بهانه بتراشد که چه! ـ / از فاصله ی امروز، سانتیمتر خیلی طولش داد
که فرضن یکی از حواس ِ پنجگانه نه ! / روز از نو روزی از نو، لباس ِ وارونه بکَنَد از تن من
بخت ِ آیینه به درد چه می خورد رفیق !
بطور ملموس متفاوت بودن این اثر با آثار مرسوم و رایج خود را نشان می دهد و البته گریزی نداریم به جز تن دادن به دمکراسی در متن که به نحو احسن در این کار شکل گرفت .جایی که گفتم نوعی پایداری در مفاهیم رقم می خورد مانند آنچه به نمادهای تاریخی بر می گردد کمی هم می توان تعلیق را درثبت بعضی کاراکترها مشاهده کرد و خود( مخاطب ) در باره آن تصمیم گرفته باشد و ما در منظر قضاوت بر نیامده باشیم اگر چه در این کار این اتفاق صراحتا نیفتاد اما شخصیتی دیگری هم از آن نام ها بروز نداده است و اگر هم بود خفیف و اندک وهمان اینکه تاریخ یک رسم نه چندان قشنگ را قالب مان کرد . یعنی نوعی دگرگونی در این شخصیت ها بار کیفی اثر را بیش از این می کرد .

رجب بذر افشان :

عمده ترين وجه اين كار كه برجسته شده و بچشم مي آيد، استفاده مفرط از زمينه هاي تاريخي - اسطوره اي و بينامنيت است. خلق موقعيت و كاركرد نو بواسطه ي عناصري كه خواننده نسبت به آن پيش ذهن دارد، اما به راوي - شاعر كمك مي كند تا حدودي پيش داشت ها را بشكند و در سايز و قواره جديد مطرح و ارائه نمايد.

محمود دهقانی :

خواندم ، زیبا بود در خور توجه...تنوع زبان در شعرتان خوش ننشسته بود زیرا علاوه بر آن، ارجاعات خارج از متن به اسامی و اتفاقات تاریخی فضای شعر را اشباع کرده بود.در هر حال شعرتان تلاش شاعرانه ی خوبی داشت .

رحمانی (شاهد) :

خصیصه ی اصلی شعر ساختار شکنی و به نوعی ایجاد منظم بی نظمی است - که در این امر موفق بوده ای - ترکیب ها و واژه ها را به اسارت گرفته ای و به داخواه خود اینجا و آنجا کشیده ای و این یک توانایی است چرا که واژه ها باید مطیع شاعر باشند اما گمان میکنم کمی به تعقید گراییده و ذهن مخاطب مکرر از مسیر منحرف و به سختی دوباره باز می گردد و امکان خستگی نزد مخاطب وجود دارد و میل و اشتیاق را کم می کند - تصاویر و ترکیب ها در تزاحم و تفاهم با یکدیگرند ودر شعر شما هم می توان خورشید و ماه را سال ها دور از هم دید و هم می توان هر دو را کنار هم و در میان ستاره ها دید.