لب ِ دریائی ها

فلسفه می بافم

matineman — Fri, 25 Jul 2008 05:16:18 GMT

فلسفه می بافم که خودم را ببندم به ریش این کلمات

اصالتن با من یکی بدو نکرده افتادی /بیفت

از همین شعر شروع می کنم به ل ر ز ی د ن ،گسل ِ من!

پیراهنم جِر می خورد از گرگم به هوا

دست ها در هوا سیلی می چیند فلاش بک !!!

بقایای فسیلی ِصورتم چه نسبتی با انار دارد شیرین

چند واحد درسی مرا هل می دهد از پنجره پائین تر

هندوانه زیر بغلم مشروط می شود می شود

ایستگاه از سربازهای که به جنگ پشتک وارو زدند خالی می بندم

اتوبوس ِ متروک ترک ها را برداشت بُرد

مسافر ِ کش دار ! به لهجه ی من کوتاه بیا

دریا تا بیخ ِ گلویم شوخی اش بیخ پیدا کرد

نوشتن ِ نت ِ سمفونی ِ شالو ها بامن یا جزیره ی گم شده

زدم زیر آواز ....گاوی بیرون زد از پهلویم

چشم بر ندار از وقاری که ما را گرفت در ۱۳۶۷

به حضرت ِ عباس ...

دم خروس ِ بی محل را بگیر و از اجری که بالا رفت دیوار

گوش ات به این شعر ِ بدهکار هیچ ...

(مداد ِ ابرو حسابی جدول ِ کلمات ِ غیر متقاطع را به هم ریخت.)

این بار کاری از دست هیچ کس بر نمی آید الا نَفَس بکش .

این فکر به عاقبت دچار می شود.

کاشته می شوم .

matineman — Mon, 30 Jun 2008 20:34:18 GMT

کاشته می شوم

ساعت ها کاشته می شوم

این کافی نیست که علف ها زیر ِ پایم به خنده ریسه برود/

بروم نشخوار اسب ها را بردارم از چرا/گاهی که دست بدهد.

خیابان برمی گردد با نگاه ِ کش دار مات است

همه کرکره ها پائین تر از همین دریا(ی ِ بغل ِ گوشم)

می پیچد به فرعی ِ راست ، چپم شناسائی رفت

کمی با موهایم زُل زدم به سیم آخر زدم

نمی دانم به کسی ربط دادم ...خبرم کنید

سیگارم را در گودی ِ چشم هایم گیراندم /گیر نَده

پیاده روها شبیه آمدن برای ِ نرفتن ته کشیدند

با پرسه ها رفتم بعدازظهر عکس بگیرم سه در چار

از پل ها می گذرم که خونم به گردن شان افتاد

با تکه ای از پارس ِ سگی که حرف داشت ریختیم روی هم .

می خورم به تیپ خودم از جلدم بیرون پرید

(دوان دوان همراه ساک ِ کوچکی در جنوبی ِ اسکله )

غُراب ِ قدیمی گِل بازی می کرد در آب

به روز ِِتی... وقت تمام شد .

. . ـــــــــــــــــــــــــــ .

رفتم بخوابم در دهان ِ کوسه.

دوشعر

matineman — Sun, 22 Jun 2008 11:47:18 GMT

(۱)

خیلی ساده نبود پیچیده نیز ؛

آمدی به شکل ِ تصنیفی که کسی بیاد ندارد

بر لب ِ من آنقدر شد که نخواندمت .

وقت کردی به زیبائی ِ خودت ابرهارا اضافه کن

پرده های ِ رنگ و رو رفته را برگردان

کمی بیشتر به این طرف

هوا را بگذار

از استنشاق ِ تو سبدی بردارد

که پُراز گندم و گنجشک باشد .

من حساب کرده ام با انگشتام

هر بار که هستی

پنجره ها فقط به تو تعلق می گیرد

و آسمان بین دو رنگین کمان

از ریخت می افتد پائین تر.

می شود ترتیبی بدهی رژ ها و گاهی هم سایه

امشب دست از سر ِ توت ها بردارند.

امشب باران می بارد

امشب ادامه ی مرا بده بروم

امشب به دور ِ کلماتت چرخ خواهم خورد

به اندازه ای که این لیوان را سر بکشم

از سر گیجه مرا برسان به جائی.

(۲)

"هنوز کوچه مانده به عصر"

مانده به دریا

به ماسه بازی ها

که چند موج بالا بیاید بالاتر

و شروع ِ لک لک ها را بگذارد سر ِ جای ِ خودش

تا هرچه چشم که در ساحل قدم می زد

در حال و هوای ِ پر باز کردن باشد

در پرواز باشد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

""نجوای معترضانه وکودکانه پسرکم برای زدن به کوچه ی بعد ازظهر شد آغاز این شعر.

ریشه های تو در اعماق من جان می گیرد

matineman — Sat, 07 Jun 2008 06:15:18 GMT

ریشه های تو در اعماق ِ من جان می گیرد

نه که تودرتوها به نور عادت ندارند ؛

صدای مرا می بخشی به خودت .

این روزها به جغرافیا اهمیت ِ فراوان می دهم ،

گاهی حرف می زنم گاهی راه می روم ،

بارانی می شوم ،

بیشتر می رسم به دندان های ِ عاریه ای ام.

آویزان می شوم از صدای بال ِ مگسی ؛

پنجره را در حدود اختیارم می بندم ،

ارتعاشات ِ این شعر را به فال نیک می گیرم .

خودم را کوک می کنم

به ساعت ِ بعد بخوابم ،

به حیاط می برم پیرهنم را

تا کمی با من قدم بزند و چمن های آب خورده را لگد کند.

می گذارم فکرم آزاد باشد برای مدتی و

خودش را بکُشد برای نیمه ی پر لیوان .

در صف ِ مقابل ِ گیشه ی تئاتر

تخته نرد می بازم سر ِ هیچی که نه .

با شب بخیر ِ آدم ها منطبق می شوم

که در رطوبت ِ بالاتر از طبق ِمعمول زنگ نزنم .

به همسرم می گویم اگر همین امروز به خانه نیامدم

جنازه ام را از پای ِ آخرین غزل سعدی بردارد و

به شیرازبسپارد .

صغرا کبرا چید

matineman — Thu, 29 May 2008 08:14:18 GMT

صغرا کبرا چید

تو دوری های ِ رنگی/ نـَک

و گذاشت جلو ِ سگ

لیس بزند پشت ِ چمباتمه ی درهای ِ ول .

چشم های ِ همسایه از پنجره ی دزدکی

کنجکاوی اش را تکاند

رو شماتت ِ پهن در حیاط .

موج برداشته درنگاه

اما

پرنده ای که خود را در بال ها می پروراند

به باران بند نشد .

هوای ِ اینجا

قابل ِ پیش بینی نیست ؛

گل ِ دانه ای 1000تومان بغل ِ برودت ِ بی جا

کلاه اش را برداشت به احترام ِ کولر.

یک نفر

که یک نفر نیست

از اینک ِ لاابالی

سبقت گرفت ،

تا مدتی در گردوغبار

دور ِ خودش چرخشی به وضوح آمد ،

موها تلوتلو گیج خوردند و از پیشانی

ریختند روی ِ تابستان ِ ولنگار

که بیرون ِ اتفاق چادرزده بود .

پاسبان ِ خود خانده از دوان دوان ِ همان سمت ِ دررو

پشت ِ پا زد به سنگی که در مشت ها

پرتاب نشده ،

دریا هفت آب شده بود.

شعرهای ِ دم دستی لابلای ِ بعضی وقتا ،

سر ِ سطر نرسیدند تا

طنابی بر گردن

دارد تمرین ِ خفه گی می کند .

کفش ها به پام نکردند

matineman — Sun, 25 May 2008 15:38:18 GMT

کفش ها

به پام نکردند ؛

مثلِ مترسک ِ تو دل ِ گندمزار ،

فقط دمخورم با کلاغ ها

که قارقاراشان جا ماند

در ساک ِِ دستی ِ اتوبوس ِ ساعت ِ نیمه شب

ـ دربستی ِ بلیط های ِ بخت برگشته .

در نیمه ی دیگر ِ شب نیمه ی ِ جویده شده ی ِ شب ،

ترمینال داشت دلشوره ی ِ خودش را کِش می داد

با بوی ِ غلظت ِ واکسی ِ کارتون خواب ،

دور وبرم پر بود از

هوای بی و سر وته ِ شست ها،

پلی نبود که دراز کشیده باشد روی ِ آب ،

باران می بارید سر ِ شیلنگ را گذاشتم توی ِ باغچه

و راه افتادم ،

عقب تر از پاهای ِ خودم ، از دور

دست دادم با آستین خالی ،

سلامم را نیز

برگی بر آستانه یِ درهای ِ شاد

و رد شدم ،

رد شدم

از کنار ِ گرامافونی ِ که ملا ممد جان را صدا می کرد ،

از کنار ِ دوردست ِ مزار شریف رد شدم .

از کنار ِ خواب های خوشبخت برماهورها ،

از کنار ِ سی و چند پل ِ متلاطم در آب...

اما من ،

به گرد ِ نفس های ِ هن و هن ِ در باران نرسیدم .

تقریبن

هرروز ِ سگدو

در بارانداز ِ آخر ِهفته ،

شیفت که عوضی ست ،

من پاهام وارسی شده اند ،

از دهان دره ها

از آن هوای ِ باغ ِ همسایه بوی لیمو ی ِ قاچاق می دهد.

بدونِ دلیل ِ بعداز ظهر

وسط ِ میدان ِتیله بازی ِ بچه ها

زمین می خورم ؛

با تکه هائی از اکسیژن ِ منقبض ِ در بسته های ِ چند تائی

همراه ِ نرینگی ِ اضافی در نشخوار ِ اسب ها .

هی ...

تو غرولند می کنی ، هنوز !

افتاده ای به دنبال ِ من

افتاده ای به دنبال ِدنبال های ِ من

که چه ؟!!!

برات پپسی باز می کنم

matineman — Mon, 19 May 2008 07:40:18 GMT

به:مصطفا فخرائی

برات پپسی باز می کنم ،

تو هم ؛

گاوت را از میدان ِ مسابقه

در ایالت ِ باسک برگردان ؛

در اعتراض ِ به لولوی ِ سر ِخرمنی در حیدر آباد ِ هند ؛

خواهر خوانده ی آبادی ِ پرت ِ در شعرهای ِ بی کس و کار

که خودش را بسته به ناف ِ حیاط ِ پشتی ِ گیج وویج،

با جریق جریق ِ دو تکه الوار ِ وول در موریانه ها .

هَلِه ... هَلِه...

پرسه ی ِ گاهگُدار ِ بوشهر

بر سطح ِ یَز لِه های ِ مطنطن ؛

دست های ِ محترم!

به من پس بدهیدم !

از کیسه ی خلیفه ای که

به همه شطح می بخشد !

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هله...هله...؛از اصواتی ست که در شادی های مردم ِ جنوب کاربردزیادی دارد.

گاهگُدار؛ بعضی وقت ها.

یَزلِِه؛ مراسم پایکوبی در بوشهر و اطراف آن.

گمانه زنی

matineman — Thu, 15 May 2008 07:25:18 GMT

تو زلال ِ شما می نگرم و با خودم حرف می زنم .شماها شاهدم باشین که دارم جبران مافات می کنم ؛ ـ حتاـ جبران ِ دیر به دنیایِ مجازی اومدن .حالا هم بیشترش دارم درس پس می دم ؛ تا از این ور که می گذری پیشانیتو بتابونی بهم ؛ روشن شم...

به گمان ِمن که در گمانه زنی

از دماسنج ها ابرگراترم؛

بیرونی ِ به هم آمدگی ِ متبلور ِ "پیش"ها

(کپری را می گویم که درآن حلزون ها

تخم های ِ خود را می شمارند)

با آمد وشد ِ بی گاه؛ گرم ِ گفتگو،

باران باشد .

آری ... درست پیش بینی می شوم ؛

[ باران:

باران ِ پای کوبی ِ بر ساعتهای ِ خرچنگ

باران ِ همایش ِ دست وپای ِ مزاحم ِ پرندگان

باران ِ تشریح ِ سبزه خط ِ بالای ِ لبِ ماهگیری

که مًرده به دنیا آمد

وباران ِ

اضمحلال ِ شاعری با مجموعه ای از علف های ِ کمیاب

که خود را در شبِ مجازی ِ کدام چشم ِ معشوق اش

تمام کرد .]

به گمان ِ همان که گفتم :

بیرونی ِ درزهای ِ شره

در شب ِ شدید ِ شاید،

پیاده روی ِ عادت ِ نگاه

پیرامون ِ خیس ِ هر چه نبود

که گوش ِ موج ها

از این پنبه ها پر است .

برلب ِ شنیدن اگر حرفی رفت

آسمان ِ در هبوط ِ ستاره ای نیمه سوخته

تا برسد به ارتفاع ِ شالوها

ماهی ها بخار شده اند .

*پیش* به تلفظ ِ خویش یا ریش ؛ شاخه ی ترجیحن خشک ِ نخل، فونداسیون ِ کپر درجنوب.

ابر ِ ناگهان

matineman — Mon, 12 May 2008 02:29:18 GMT

یک تکه ابر ِ ناگهان

به انداره ی پلک زدنی

که تو بامن حرف زدی

از شاخه ی شگفت ِ متواتر

افتاد به دامنم.

کال بود

طعم ِ طرح ِ خارَ کِی

که چیدم از رود ِ "مُند".

اینجا دوروبرت را

به صدای ِکافی ِ تو

معیار می گیرم ؛

آسمان هم همان ؛

به شکل واکردن ِ دو دست ؛

به دارکوب هاگفتم :

تقصیر ِ نک ِ شما نیست ،

درخت ِ پندار ِ من ، جویدنی نبوده ست .

پا می شوم که

برایت چای ِ لب ریخته بنویسم ،

اما ،

چند دلو، سرریز می شود

و دریا هنوز

آمدن را نرفته است.